Pioniers en veiligheid

 

Waarom het stopzetten van het Apolloproject niets te maken had met veiligheid.

 

 

Te beginnen met de Russische Luna 2 in 1959, zijn heel wat ruimtecapsules Apollo 11 voorafgegaan. Een aantal liet men bewust te pletter slaan, onder meer om de stevigheid van de maanbodem te testen en de straling te meten. Andere, waaronder de Luna 9 in 1965 en vijf Amerikaanse Surveyors maakten een zachte landing op de maan. In de jaren die Apollo 11 voorafgingen, vertrokken er ongeveer 65 missies naar de maan. Al bij al mag men gerust concluderen dat de technische mogelijkheden nog niet zo slecht kunnen zijn geweest.

 

Rekening houdend met de aard en de omstandigheden van de hele onderneming - een nieuw en reusachtig project dat onder tijdsdruk stond - kan men niet anders dan besluiten dat het aantal dodelijke ongevallen miniem was. Blijkbaar had men de gevaren van een bemande maanlanding veel beter ingeschat dan sommigen beweren.

 

Zo had men tegen de grootste bedreigingen, namelijk de elektrisch geladen deeltjes en de radioactieve straling die de astronauten op hun reis te verwerken kregen, afdoende bescherming. Lichamelijk bleken de astronauten dan ook stuk voor stuk in de beste conditie te verkeren na hun trip. Negen van de twaalf mannen die een voet op de maan zetten, leven trouwens nog.

 

En hoe. Ze zitten allemaal bijna op tram acht - vier zijn geboren in 1930 en de anderen niet veel later - en springen bij wijze van spreken nog over ons hoofd. Enkel Alan Shepard (75 jaar), James Irwin (61 jaar) en Pete Conrad (verongelukte op 69 jarige leeftijd bij een motorongeval) zijn overleden.

 

[Update augustus 2012: Hou er rekening mee bij het lezen van sommige rubrieken dat Neil Armstrong (dat hij ruste in vrede) op 25 augustus 2012 is overleden.]

 

Spijtig genoeg vielen er slachtoffers. Zo kwamen er drie astronauten om tijdens een voorbereidende vlucht. Verder waren er ook problemen omdat Apollo 13 als gevolg van een technische storing niet kon landen op de maan. Die keerde echter behouden terug met heel wat wetenschappelijke gegevens.

 

Milieuvervuiling, verkeer, conflicten… ze brengen allemaal het leven in gevaar van zoveel mensen. Zo eiste de oorlog in Irak afgrijselijk veel mensenlevens. En toch heeft men zich daardoor nooit laten stoppen.

 

Een zachte landing maken op de maan en er nadien terug van opstijgen, was ongetwijfeld een hele prestatie. Met Apollo 11 heeft men snel moeten beslissen. NASA heeft risico's genomen omdat ze absoluut de Sovjets vóór moest zijn. Maar dat had niet zozeer met prestige te maken. Bovendien, met de eerste mannen op de maan was de prestigestrijd toch gestreden? Waarom nog bemande missies sturen als de astronauten dan toch zo’n gevaar liepen?

 

Er is iets mis met de redenering dat de astronauten een onverantwoord risico hebben gelopen op de maan. En met de redenering dat het om een prestigestrijd ging.

 

 

[Opmerking toegevoegd op 4 september 2012 (beschouw deze opmerking als een eerbetoon aan Neil Armstrong).

We geven het grif toe: We zijn bevooroordeeld. Maar we kunnen niet begrijpen dat een man als Neil Armstrong voor de jeugd zo onbekend is gebleven. We kunnen niet begrijpen dat de man doodgaat zonder dat daar, bij manier van spreken, een haan naar kraait. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat een man die zoveel voor de mensheid heeft betekend en die voor miljoenen babyboomers een mijlpaal uit hun jeugd is geweest, met een schrijnend gebrek aan media aandacht is begraven? Hoe kan het dat de dood van zangers en andere verwaarloosbare namen dagenlang wereldnieuws blijft en dat die van één van de grootste persoonlijkheden op deze aarde zomaar voorbijgaat? Nogmaals: we begrijpen er niets van.

En dat men niet komt zeggen dat de man het zelf zo zou hebben gewild. Van dergelijke wensen heeft een mediagigant zich nog nooit iets aantrokken. Of vreest men misschien dat de roep om een nieuwe bemande vlucht naar de maan wel eens teveel populariteit zou kunnen krijgen?]