Ruimteschip maan - meteorieten - ontstaan van de maan
[Opmerkingen vooraf:
Deze rubriek is bedoeld als een apart geheel. U zult merken dat
hij dan ook lang uitvalt.
Ondanks ons persoonlijk geloof in de maan als ruimteschip
-als zovelen geloven dat Jezus ten hemel kon opstijgen, waarom zouden wij dan
niet geloven in de maan als ruimteschip-
zijn we er in de andere rubrieken van uitgegaan
dat ze al een miljard jaren en meer aan de hemel staat.
We wilden deze rubriek
geen breekpunt laten zijn, vandaar.
Geloof echter niet te snel dat
iets onmogelijk is. En vooral: Think for yourself.]
RUIMTESCHIP MAAN
Theorieën over het ontstaan van de maan
Tot eind de jaren 70 bracht de 'afsplitsingstheorie' een algemeen aanvaard model
over het ontstaan van de maan: 'Toen de aarde nog een draaiende
bol lava was, kwam een deel ervan los en koekte samen tot de maan.'
De theorie zat vol gaten, vandaar dat
er een alternatieve versie bestond: 'De maan was vroeger een planeet die
door omstandigheden te dichtbij kwam en werd gevangen door
de zwaartekracht van de aarde.'
Een versie die evenveel gaten vertoonde.
In tegenstelling tot wat geldt voor de andere manen in ons zonnestelsel, waar
soms meer dan één aanvaardbare uitleg hun ontstaan kan verklaren,
valt elke theorie over het ontstaan van onze maan keer op keer fundamenteel door
de mand. De hoofdreden? Onze kleine planeet kan nooit op een natuurlijke wijze in staat
zijn geweest om dergelijk gigantische maan (proportioneel bekeken) aan zich te binden.
We kunnen er niet te diep op ingaan, maar toch even om een
beeld te geven:
- Ganymede, de grootste maan van Jupiter en van ons zonnestelsel heeft
een diameter van 5268 km, onze maan 3476 km.
- Jupiter heeft een diameter van 142.984 km, de aarde 12.756 km.
Er zijn -laat ons aannemen- 178 manen in ons zonnestelsel.
De grootste hebben een diameter die
minder is dan vijf procent dan deze van hun planeet. De diameter van onze maan
is bijna 30 procent zo groot als deze van de aarde.
Een overzicht met nog andere theorieën.
[Tip: Klik bij de verwijzingen steeds
op het pijltje 'vorige pagina' in je browser om terug
te keren naar deze site.]
In 1976 stak de impacttheorie de kop op.
Het heeft lang geduurd, maar ondertussen wordt deze theorie als
meest geloofwaardige (minst ongeloofwaardige) aanzien. (Hoewel er met de jaren
alternatieve versies blijven bijkomen.)
***
Volgens de impacttheorie ontstond de maan
uit een botsing van een immens hemellichaam (Theia genaamd) met de aarde.
[Theia staat voor de moeder van de Griekse maangodin
Selene, die vaak in verband wordt gebracht met Isis.]
NASA gaat schaamteloos voorbij aan onverklaarbare hinderpalen
en spaart kosten noch moeite om ons de impacttheorie te laten slikken.
Eén van de elementaire struikelblokken was dat de
ratio's van de zuurstofisotopen van aarde- en maanstenen
vrijwel identiek bleken, terwijl bij een impact steeds
onevenredige vermenging optreedt.
Tussen haakjes: elementaire struikelblokken genoeg:
- de aarde heeft nooit een magma oceaan gehad, nochtans een vereiste
voor het impactmodel;
- het gehalte aan ijzeroxide van de maan (13 %) ligt precies tussen dat van
Mars (18 %) en Aarde (8 %), terwijl het meer naar dat van Aarde
had moeten overhellen;
- andere ratio's aarde/maan waaronder deze van rubidium/cesium,
spreken de impacttheorie tegen;
- een impact zorgt voor een overvloed van zware elementen die
in de bodem zinken. De maan vertoont een schrijnend gebrek daaraan;
- ...
De zuurstofratio's vormen dus maar één van de obstakels, maar wel eentje
waar men een draai heeft kunnen aan geven.
Volgens dr Robin Canup (Southwest Research Institute, Colorado) die betrokken is
bij een hele reeks projecten van NASA, zijn de (vrijwel) identieke
ratio's te verklaren als de 'impactor' (Theia)
gelijktijdig met de aarde ontstond en daarna
honderden miljoenen jaren een baan volgde ergens tussen Venus en Mars.
Waarna een botsing in elk geval
heeft plaatsgevonden. 'Want anders
kon de planeet nooit onze maan zijn geworden.'
Wat een uitleg [wij vinden die van ons minder vergezocht] en dat om slechts één obstakel uit de weg te ruimen.
Is hier iets aan de hand?
Moeilijk te zeggen, maar recente onderzoeken
brachten nog wat anders aan het licht.
Namelijk dat 'officiële maanstenen' iets tevéél overeenkomsten vertonen
met aardstenen. Wat blijkt uit volgend filmpje. (Het fragment is maar één van de
vele. Op You Tube kunt u de hele reeks volgen.)
U kunt het filmpje ook gerust overslaan. Het komt erop neer dat
naast de zuurstofisotopen
nog meer ratio's identiek zijn gebleken. Sommigen winden er geen doekjes om:
'Men zaait bewust verwarring. Onderzoekers die om maanstenen vroegen,
kregen te pas en te onpas aardstenen voorgeschoteld.'
Een verrassend maansteen verhaal
Amerikanen hebben in het verleden heel wat [zogezegde] maanstenen
weggeschonken aan bevriende landen.
In 1969 kreeg het Nederlands Rijksmuseum er één.
Men liet hem al direct
verzekeren voor omgerekend 60.000 dollar,
systematisch oplopend tot 500.000 dollar. In 2009 bleek na grondig onderzoek dat hij een
product was van planeet Aarde (waarde te verwaarlozen).
Pakken geld verspild, een deuk in de reputatie en talloze bezoekers veertig jaar
lang bedrogen,
maar de Nederlanders hoefden geen excuses,
ze vonden het zelfs grappig.
Wat doen echte machthebbers intussen?
Maanstenen akelig secuur in het oog (laten) houden. (Uitgelekte undercover operaties spreken
voor zich.)
En op tijd en stond een nieuwe theorie (laten) lanceren.
Op 4 augustus 2011 lezen we op
www.nrc.nl: 'Aarde had eerst twee manen.'
Om een lang verhaal kort te maken: De discussies over het ontstaan
van de maan zijn oeverloos. En de echte machthebbers
willen dat graag zo houden.
Raadsels rond de maan
We weten ontstellend weinig over de maan. Als we de officiële bronnen mogen geloven,
heeft men óp de maan slechts hier en daar wat in het stof geharkt (bij wijze van spreken).
Dat er op de maan wellicht sporen van buitenaards bezoek te vinden zijn,
is ondertussen duidelijk. Doch er is meer met haar aan de hand:
En we hebben de indruk dat wetenschappers
er niet alles aan (mogen) doen om de mysteries op te lossen.
- er is geen geloofwaardige uitleg voor haar ontstaan, zo dicht bij planeet Aarde;
- hoe heeft onze kleine steenachtige planeet haar
tot een bijna cirkelvormige baan kunnen dwingen? Zelfs een uitgesproken elliptische
baan zou schier onmogelijk zijn;
- meer nog, hoe is de aarde er ooit in geslaagd
om zo'n gigantische maan (proportioneel gezien) sowieso in haar macht te krijgen?
[Als de maan is ontstaan uit een botsing met de aarde -miljarden jaren geleden-
dan zou de maan nu, afhankelijk van de inslaghoek, ergens tussen Aarde en Mars of
Aarde en Venus een eigen baan om de zon volgen. De aarde zou nooit in staat zijn
geweest de maan vast te houden.]
- waarom wijkt de baan van de maan zoveel af van het equatoriale vlak
van de aarde?
- waarom heeft Venus geen maan?
- de maan staat precies op de juiste afstand van de aarde om
in geval van een zoneclips de aarde exact volledig te verduisteren. Wat een
onwaarschijnlijk toeval wordt genoemd;
- waarom heeft ze zoveel mascons (kraters met geconcentreerde zwaartekracht)?
(Sommigen beweren dat een aantal van die mascons kunstmatige kenmerken vertoont.)
- ze staat steeds met dezelfde kant naar de aarde gericht.
Dit heet in het Engels 'tidally locked' (gesynchroniseerde rotatie). En
hoewel er nog wel manen zijn in ons zonnestelsel die hetzelfde verschijnsel vertonen,
lijkt onze maan -er is weliswaar nog heel wat onzekerheid over het fenomeen-
toch alweer een buitenbeentje.
- als de maan al honderden miljoenen jaren de aardrotatie
vertraagt, waarom draait de aarde dan nog zo snel rond haar as?
Daarbij komen de vragen die al eerder op deze site werden gesteld en slechts
onrechtstreeks met deze - specifieke - rubriek verband houden:
Waarom krijgen tunnels en ondergrondse ruimten zo weinig
aandacht? Waarom rijden er geen computergestuurde maanrobots (naar analogie met
de marsrobots) die alles in kaart brengen? Waarom blijkt, als puntje bij paaltje komt,
geen enkele grootmacht
nog een voet op de maan te willen zetten? Waarom doet NASA zo geheimzinnig
over Toren en Scherf? En waarom lijken ze recht naar ons te wijzen?
Waarom worden foto's sowieso gecensureerd? Waar blijft de lang
beloofde maanbasis? ...
Pluto en zijn maan Charon
zijn zo ver weg dat er van enige vergelijking geen sprake kan zijn.
Ze zijn wel de enigen wiens proportionaliteit ten opzichte van elkaar
die van de aarde en haar maan overtroeven.
Maar ze cirkelen rond elkaar, beide met dezelfde kant naar elkaar gericht,
als een 'dubbel-dwergplaneet' (Foto Hubble telescoop: Wikipedia).
In de 19° eeuw gingen astronomen en geologen ervan uit dat
praktisch alle meteorieten die ooit op aarde waren beland, van de maan afkomstig waren.
Vulkanen stootten stenen de ruimte in, die
op aarde terechtkwamen.
Althans, dat dachten de geleerden van toen.
Later kwam men tot de ontdekking dat de maan al een paar miljard jaar geen
actieve vulkanen meer heeft. Toch was men er zeker van dat maanstenen op aarde,
vooral in woestijngebieden, voor het oprapen lagen. Honderden miljoenen jaren van
inslaande meteoren en kometen op het maanoppervlak, hadden hoe dan ook onnoemlijk veel
stenen de ruimte in gekegeld.
En de aantrekkingskracht van de aarde, gecombineerd met de korte afstand maan/aarde,
had voor een gestage meteorietenregen op aarde gezorgd. Althans, dat meenden
dan weer de geleerden van een iets jongere generatie.
Dat met analyses wordt geknoeid, kan kloppen,
maar NASA kent het verschil tussen echte en valse maanstenen.
Laat ons dus aannemen dat ze over het aantal stenen dat op aarde
werd teruggevonden de waarheid spreekt.
Eind 2010 waren dat er 134, samen zowat 50 kilogram. Wat ongeveer overeenkomt met
wat er aan marsstenen werd aangetroffen.
Hebben de steenworp afstand en de honderden miljoenen jaren van
inslagen op de maan dan zo weinig opgeleverd?
Griekse en Romeinse auteurs vertellen over een volk dat leefde vóór er een maan aan de hemel stond. Verder
zijn er in Tiahuanaco (Tiwanaku, Bolivia) tekens teruggevonden die het kennelijk hebben over
de komst van de maan (circa 12.000 jaar geleden). Probleem met dat laatste is dat
niemand de vertaling van die tekens blijkt te claimen.
Heeft het leven op aarde de maan écht nodig?
Het korte antwoord is: NEE.
[Zoals we al meermaals hebben laten uitschijnen: we hebben de waarheid niet in pacht.
U hoeft ons dus niet te geloven. Maar wees dan aub even sceptisch tegenover
de wetenschappers die de maan als 'onmisbaar' omschrijven.]
In elke uiteenzetting komt naar voor dat de maan
onmisbaar is voor het leven op aarde. Ze staat dus al honderden miljoenen
jaren aan de hemel. Ook hier mogen we echter van een raadsel spreken.
Want waarom krijgt een ongefundeerde stelling
zoveel aandacht en blind gevolg?
Na enig onderzoek is het immers duidelijk dat de simpele modellen waar
wetenschappers zich op baseren helemaal niet zo simpel
zijn.
Zonder maan worden de getijden kleiner en zal het
's nachts meestal veel donkerder zijn.
Dat de aardrotatie zal sputteren en dat de aarde even zal wankelen,
met een klimaatswijziging en
gigantische catastrofen tot gevolg, mogen we ook aannemen.
De kans is echter groot dat eens gestabiliseerd, alles
opnieuw zijn
gewone gang gaat. Dus mét seizoenen en met niet méér gewiebel
van de aardas dan nu het geval is.
Bovendien wiebelen Mercurius en Venus slechts weinig, en die hebben geen maan.
Bijzondere
astronomen
durven (enigszins) tegen de stroom in te roeien. De conclusie
die we uit de uiteenlopende 'gissingen' distilleren: De waarde
van de maan voor het leven op aarde wordt schromelijk overschat.
De maan was ooit een planeet met een eigen baan om de zon
De maan is zó dichtbij en toch is ze één groot mysterie.
Zo groot dat sommigen 'outside the box' zijn gaan denken.
Kan ze ooit als ruimteschip zijn gebruikt? Of heeft men haar
ooit als een comfortabele woonwagen op sleeptouw genomen?
Toegegeven, het zijn vragen - er volgen er nog - die men enkel
stelt als men het risico aanvaardt om de grond te worden ingeboord.
Kunnen wij
haar op sleeptouw nemen?
Ze heeft in ieder geval merkwaardig weinig massa. En misschien
herbergen Toren en Scherf wel een technologie die, gebruik makend van de vele mascons,
de zwaartekracht controleert. [Of heeft de toren een
bestemming die nog meer tot de verbeelding spreekt en is hij - zoals velen geloven - een soort
wegwijzer voor de ziel?]
Hoe dan ook: Aan het huidige tempo van
technologische groei, valt er over pakweg tweehonderd jaar - een verwaarloosbare
periode - niets uit te sluiten.
Overigens, het idee dat onze buitenaardse bezoekers
met anti-zwaartekracht en andere superieure technologie, een kleine planeet
(de maan) hebben verplaatst,
is minder gek dan gedacht. Zo meent men zelfs dat Venus
in beweging is te krijgen.
Een surrealistische droom volgens velen, maar alweer lijkt de mens
iets te overwegen dat mogelijk al eens werd verwezenlijkt. Zeker als we
beseffen dat één van de grootste geleerden aller tijden (Nicola Tesla)
dacht dat we
zelfs de aarde als een reusachtig ruimteschip
zouden kunnen gebruiken.(Zie paragraaf drie van het artikel waarnaar
wordt verwezen.)
De 'verhuis' kan trouwens nog een paar extra mysteries oplossen.
Hoe komt het dat de nabije zijde van de maan voor 31 procent
uit 'zeeën' bestaat terwijl dat voor de verre zijde maar één procent is? Deze laatste
heeft dan weer veel meer kraters.
Dat de aarde de nabije zijde afschermt tegen komeetinslagen is
geen valabele uitleg gebleken.
Onderzoekers denken nu dat de 'hitte producerende elementen' van de nabije
zijde voor de zeeën hebben gezorgd, of dat de 'twee-manen-theorie' voor soelaas
kan zorgen. Tegelijk
zeggen ze erbij dat ze voor een raadsel staan.
Als onze maan een natuurlijke naaste buur tussen Aarde en Mars was,
kan dat veel verklaren.
Mercurius en Venus draaien maar zeer traag om hun as.
In een baan tussen Aarde en Mars zou onze lichtere maan mogelijk
constant met één zijde naar de zon zijn gekeerd. Resultaat: veel kraters op de verre
zijde en een vrij ongeschonden, gestold uitziende, nabije zijde.
De goden waren paranormaal begaafd, voor hen bestond schoonheid niet uit kunst of tekeningen, maar uit geometrie
[Volledig terzijde - en tevens thuishorend in de rubrieken
over de piramiden - is het feit dat onderzoekers met sterke
argumenten aantonen dat de piramiden
van Giza niet verwijzen naar het Orion stelsel, maar naar de binnenste planeten van ons
zonnestelsel. Wie de uiteenzetting heeft doorgenomen, merkt dat
de bouwers van de piramiden precies wisten hoe groot
Mercurius, Venus, Aarde en Mars waren en
ze kenden de exacte baan die ze volgden. En dat terwijl het vaststaat
dat de oude Egyptenaren dit onmogelijk kónden weten.
Of 'de goden' ons
iets duidelijk hebben willen maken, betwijfelen we. Ze hadden immers
betere methoden daarvoor. Maar hun interesse in de binnenste planeten was blijkbaar groot.
Wij denken dat er zaken onopgelost zullen blijven,
omdat het Giza plateau na zoveel duizenden jaren ongetwijfeld niet meer is wat het
is geweest. Een aantal pionnen ontbreken dus waarschijnlijk op het schaakbord.]
De gevleugelde boodschapper van de goden
Mercurius was
de 'gevleugelde boodschapper van de goden' in de Griekse mythologie.
Zoals verder in deze rubriek zal blijken, past die naam beter bij onze maan.
En hoewel de naam door de Romeinen werd bedacht, zogezegd omwille van de
snelheid waarmee de planeet om de zon draait, weten we dat er
al vóór Plato mensen waren met geheime kennis. En die mogen dan
ondertussen de echte machthebbers zijn geworden, we weten dat
ze altijd al graag (naam)spelletjes speelden (spelen).
Maar ze blijven al millennia lang voorzichtig. Ook wij
blijven voorzichtig, want de opvallende naamkeuze kan
toeval zijn. Doch, misschien hadden ze
liever aan onze maan Mercurius genoemd.
Links: Mercurius (diameter: 4880 km),
rechts: de maan (diameter 3476 km).
Ze lijken buitengewoon goed op mekaar.
Een anekdote tussendoor
[Een anekdote tussendoor: In 2009 verscheen in een internetkrant een
artikel waarin men verwees naar uitspraken van grote geleerden: 'Als aliens hier ooit
aankomen, zal het in een wereld op zich zijn, mogelijk zelfs in
een uitgeholde dwergplaneet, omgebouwd tot ruimteschip. Ze kunnen hun
gigantisch ruimteschip in een baan tussen Aarde en Mars brengen om vandaar
met hun meer conventionele schepen
de aarde te bezoeken.'
Eigenlijk kwam het erop neer dat
een dwergplaneet, omgebouwd tot ruimteschip van overal - zelfs van buiten
ons zonnestelsel - kon komen.
Reacties op het artikel waren welkom.
We popelden om onze mening kwijt te raken.
Onze reactie: 'Die dwergplaneet werd 11.600 jaar geleden
door buitenaardse bezoekers vanuit zijn natuurlijke baan om de zon
- tussen Aarde en Mars -
in een baan om planeet Aarde gebracht.'
Wat bleek: ons stukje werd geweerd, terwijl
reacties als 'Ik stuur mijn schoonmoeder erop af' bij de vleet werden
gepubliceerd. Nochtans dachten we dat wij het minder ver waren gaan zoeken dan
de wetenschappers. Maar misschien hebben deze laatste wel gelijk.
En dan kan de maan zowaar van overal komen.
Tot driemaal toe geprobeerd om onze reactie gepubliceerd te krijgen,
doch zonder resultaat, en zonder uitleg van de moderator.
Blijkbaar zien moderators van internetkranten ons als fanatiekelingen of halve gekken
- tussen haakjes wij zijn doodnormale burgers -. Kortom,
van reactierubrieken hebben we geen hoge hoed meer op,
maar ze hebben ons er wel toe aangezet om de niet gepubliceerde reactie
- die vandaag als het ware een internetboek is geworden -
verder uit te diepen.
Of hoe een klein voorval een reden was om
met schrijven te beginnen, weliswaar op ons niveau.
[Het moet gezegd dat we geen wetenschappelijke basis hadden
die onze visie kon ondersteunen. Tot we op een
summiere mededeling van
de Harvard universiteit stuitten, waaruit blijkt dat
astronomen (het zijn er inderdaad meerdere) zich verbazen over het feit dat
er zich geen planeet heeft gevormd tussen Aarde en Mars. Informatie hierover op het internet is schaars,
en uiteraard wordt de stelling bekritiseerd, maar ze stemt tot nadenken.]
***
December 2011: een You Tube filmpje haalt het nieuws:
'Een ruimteschip zo groot als onze maan verbergt zich achter Mercurius'.
Drie miljoen kijkers, en dat in enkele dagen. Ten langen leste zal
het wel om een foutje in de foto van NASA gaan.
Toch mengen wetenschappers zich in de discussies. Discussies waarbij ze er
alweer van uitgaan
dat ruimteschepen zo groot als de maan kunnen bestaan.
[U had het al gemerkt: Wij zoeken het korter bij huis.
Eigenlijk paste 'Woonwagen maan' of 'Reddingsboot maan' beter als titel bij
deze rubriek, maar 'Ruimteschip maan' vonden wij mooier klinken.]
Waar is de maan in 20.000 jaar kunst?
Vóór de megacatastrofen (tot duizenden jaren erna) werd de maan nooit afgebeeld.
Een fascinerend en mysterieus hemellichaam
dat verandert van vorm en kinderlijk eenvoudig, ondubbelzinnig uit te beelden is,
werd nergens weergegeven.
Dat bij de eerste grotschilders
vooral dieren in hun geest spookten, mogen we dan zonder meer aannemen,
maar na hen werden er ontelbare tekeningen gemaakt die
zich niet beperkten tot dieren, en dat
tot ver buiten Europa, alleen
stelden ze nooit de maan voor. Merkwaardig dat
sterrenhopen wel degelijk nauwgezet werden uitgebeeld, net als de zon
die ongetwijfeld werd voorgesteld door een (concentrische) cirkel.
Onze voorouders hadden dus
een grote interesse voor de nachtelijke hemel. En ze dachten symbolisch.
De kans is zeer groot - ontzettend groot - dat ze de maan
als halve maan hadden getekend ... als die zich als dusdanig zou hebben vertoond.
Overigens, als de maan vóór de megacatastrofen aan de hemel stond, hadden
onze voorouders uit die tijd haar verafgood.
De maan die licht geeft 's nachts, die de mens toelaat te jagen, te reizen,
te vluchten ... zouden ze toch als een godsgeschenk hebben aanzien?
Sommigen beweren dat er zogenaamde maankalenders zijn teruggevonden, die
door middel van inkervingen de maancyclus weergeven. Maar als men
de maan zó observeerde, dan wordt het al helemaal onbegrijpelijk
waarom men haar nooit heeft getekend als halve maan. Met andere woorden: die
inkervingen zijn al te gemakkelijk vatbaar voor interpretatie. Iets wat men
van de dotten die sterren voorstellen niet kan zeggen, want de clusters van punten
- hoe konden ze sterren realistischer voorstellen dan door middel van stippen of dotten? -
komen wonderwel overeen met gekende sterrenstelsels en zijn talloze keren
te bezichtigen, zelfs tot in Australië.
Voor heel wat wetenschappers staat het daarom vast dat
er vóór de megacatastrofen zelfs getalenteerde astronomen waren. Het zou maar
logisch zijn geweest. Wie wonderbaarlijke kunstwerken maakt,
getuigt van een groot intellect en een al even groot vermogen tot symbolisch denken, zal
zich hebben verbaasd over de nachtelijke hemel ... en over de maanfasen.
[Bloemen noch kransen voor de intelligente mens
van vóór de megacatastrofen. Die interesseerden hem niet.
Dieren, een bepaalde categorie mensen, de sterren en de zon des te meer. Zij die
aandraven met het argument dat de kunstenaars, freaks waren,
houden ons voor aap. De bewuste artiesten hadden wellicht heel
wat verbeeldingskracht, maar ze
tekenden vooral - net als hun minder
bekwame nakomelingen tijdens de duizenden jaren die volgden - datgene wat hen boeide.
En het is quasi onmogelijk dat de maan daar niet bij was.
De meest voor de hand liggende, en tegelijk meest fantastische conclusie, is dat
er geen fasen van de maan te zien waren. Iets wat diegenen die het voor het zeggen hebben
voorlopig (?) naast zich neerleggen. Of houden ze ons liever nog
wat aan het lijntje? Tot complotdenkers het ijs hebben gebroken?
Die complotdenkers krijgen van de grote media (onder invloed van de echte machthebbers)
de laatste tijd nogal wat aandacht. Of heeft u zich nooit afgevraagd
waarom een serie als 'Ancient Aliens' zo'n hoge toppen scheert?
Alsof we dringend van één en ander bewust moeten worden gemaakt.]
Veelzeggend dat archeologen
wanhopig op zoek zijn naar de maan in de prehistorische tekeningen. Zo wanhopig dat ze
ervan uitgaan dat ze een stier moest zijn, terwijl
bepaalde sterrenbeelden dan weer door andere dieren werden voorgesteld.
Maar als dat prehistorisch genie een variant van de dierenriem
heeft uitgevonden, dan zal dat genie - of zijn iets minder talentrijke medemens waar
ook ter wereld - toch wel zo vindingrijk zijn geweest om een halve maan
als halve maan te tekenen?
Niet één keer,
maar tienduizenden keren.
Bij de tekenende mens duikt de wassende maan na de megacatastrofen letterlijk
overal op. In pakweg 5000 jaar tijd werd ze in Soemerië, Afrika, China ... tot bij de minst
kunstminnende volken als de indianen, als symbool gebruikt, maar in de 20.000 jaar
vóór de megacatastrofen, een bij wijze van spreken oneindige tijdspanne waarin de mens bewust naar de hemel
keek, bewust dieren tekende als dieren, mensen als mensen,
sterren als
sterren en de zon als de zon, werd de halve maan nooit uitgebeeld als
halve maan. Men mag zich dan toch afvragen - ondanks het taboe dat er
blijkbaar rust op die vraag - hoe zoiets mogelijk is?
De letters van de volgende
vraag moeten eigenlijk huizenhoog zijn.
Waar is de maan in tekeningen van vóór de megacatastrofen?
(Antwoord: ze was te ver weg om gezien te worden.)
De maan werd gebruikt om de megacatastrofen te veroorzaken
De Zondvloed, het vergaan van Atlantis, Göbekli Tepe, de Clovis cultuur ...
Ligt de maan aan de basis van
de megacatastrofen?
Werd ze door onze scheppers - en tegelijk vernietigers -
11.600 jaar geleden zó dicht bij de aarde gebracht dat de schokgolven de
mens bijna uitroeiden? Hebben ze haar
als ultiem teken precies in die baan gebracht die later het meeste vragen
moest oproepen? Was dit alles onderdeel van een uitgekiend plan?
Hebben de goden zichzelf en 'de zondige mens'
vernietigd omdat ze zagen dat het verkeerd ging aflopen? Hoopten ze
dat een nieuwe soort op de duur zou ontdekken dat de maan niet de
natuurlijke satelliet van de aarde is, maar
het ultieme ruimteschip - eerder woonwagen of reddingsboot - bestemd voor die nieuwe soort?
Heeft Isis - Isis als verzamelnaam voor alle moeder/maangodinnen - zichzelf
opgeofferd voor 'de zondige mens' in de wetenschap dat het bewustzijn
zou overleven en opnieuw uitgroeien (verrijzen), maar dan in een vorm die
het best voldeed aan de aardse normen en dus zoveel mogelijk uitgesplitst?
Ons antwoord op al deze vragen? Ja.
1250 v.Chr: Isis geeft het ankh kruis
- symbool voor de verrijzenis van het bewustzijn - door
aan Nefertari (Foto: Wikipedia).
[Religie dateert van 6000 vóór Christus, zowat 4000 jaar nadat
alle goden waren verdwenen. Ze is wellicht gebaseerd op
overlevering van die goden. Terloops gezegd: Wij respecteren alle religies en
geloven in het bestaan van God. We geloven ook in het bestaan
van Jezus. Hij was een groot Boodschapper. En hij wist ongetwijfeld
dat vrouwen evenwaardig waren aan mannen -om het zacht uit te drukken-.
Maar hoe dat verkocht krijgen in een tijd waarin vrouwen verwaarloosbaar waren?
En elk verkeerd woord een vreselijke dood kon betekenen?]
De echte machthebbers kennen de waarheid
De kleine groep echte machthebbers kent de waarheid.
En wij gaan ervan uit dat ze hun redenen hebben om die te verzwijgen.
Want wat kunnen ze doen? De waarheid vertellen,
zou chaos betekenen (denk er lang genoeg over na en u zult het moeten toegeven
- zie ook de rubriek 'De moeder van alle complottheorieën')
Na de dood verenigen onsterfelijke zielen zich. Ze maken deel
uit ven een onvoorstelbare plasma levensvorm (UFO). (Maar dat
hoort dan weer bij een andere rubriek van deze site.) Plots
krijgt de tekst van het grootzegel van de Verenigde
Staten -Uit Velen Eén- een verborgen betekenis.
(De stichters van de VS wisten veel meer dan we vandaag denken.)
Sommigen kennen de fundamentele waarheid, maar steken ze weg
achter een provocerend symbolisme.
Lees het
boek 'The Secret Architecture of Our Nation's Capital', bestudeer de
Georgia Guidestones, zie het verband met de boodschap op de stenen en
de levenswijze van de Vril-ya van Bulwer-Lytton (The Coming Race).
Waarom stopten de maanlandingen zo plotseling? Novus Ordo
Seclorum (de andere zijde van het grootzegel) … de
connectie tussen dit alles met de vrijmetselaars
(Bulwer-Lytton was een Rozenkruiser, R.C. Christian
alias Christian Rosenkreutz, George Washington … tot, of all people, Buzz Aldrin …)
Toch vertellen ze de waarheid liever zijdelings, wetende dat ze
verwoestend kan zijn. Of ze ontkennen, nonchalant, om
enige twijfel toe te laten en zo de schok
die vroeg of laat tóch komen moet, te verzachten.
Sitchin had gelijk, tenminste wat betreft de kern van de zaak
De aarde staat bloot aan immense doemscenario's. Daarover is iedereen het eens.
Vanzelfsprekend dat de goden daar eveneens van op de hoogte waren.
Daarom neemt de mens - als drager van het bewustzijn - beter geen risico. Een reden
te meer voor de machthebbers om op de reddingsboot die de maan is, de hindernissen te
overwinnen en een maanbasis te bouwen.
Al was het enkel om een extra onderkomen te vinden voor het bewustzijn,
als de komeet die 'straks' op aarde inslaat groter uitvalt dan gevreesd,
en het mensdom totaal uitroeit. Het zou brute pech zijn, want
de donkere kleine partner van de zon zendt bij haar passage weliswaar
gevaarlijke kometen
richting aarde, de kans dat een exemplaar zo groot als
65 miljoen jaar geleden inslaat, is miniem.
In onverdachte tijden - toen planeten ver van de zon
enkel ijsklompen konden zijn en bruine dwergen enkel bestonden in de fantasie -
hield Sitchin vol dat er een nog onbekende planeet in ons zonnestelsel vertoefde.
De planeet straalde zelf warmte uit, maar was zozeer afgekoeld, dat haar
intelligente wezens op zoek moesten naar een alternatief. De goden - want
dat waren die wezens volgens hem - lieten hun onherbergzame thuis achter,
en kozen de aarde, met al haar problemen, als toevluchtsoord.
[We volgen Sitchin niet overal, zoals u weet, menen wij dat
de partner van de zon relatief ver uit de buurt blijft. Toch komt die partner,
op haar elliptische baan rond de zon, nu toch stilaan op haar dichtste punt
in 26.000 jaar.
Ze zal vanop afstand de Kuipergordel door elkaar schudden met alle gevolgen van dien.]
Voorzagen de goden dat de mens 'op een dag' zal terugkeren naar Niburu, omdat
daardoor zijn overlevingskansen op de lange termijn toenemen?
Sitchin zou zeggen: 'Daarvoor moeten we eerst leren hoe we de temperatuur
op Niburu kunnen opdrijven.' En hoe we onszelf van het
kwade kunnen verlossen. [Dat laatste komt van ons.]
Hoewel de opwarming van de aarde slechts tijdelijk zal zijn, zal ze voor
veel mensen desastreuse gevolgen hebben. Het is dus maar goed
dat de echte machthebbers de wereld op zijn kop (laten) zetten om te
bestuderen hoe broeikasgassen de temperatuur van een planeet regelen.
De aarde blijft dus plan A (met veel dank aan de technologie van de goden die de aarde
moet beschermen tegen allerhande gevaren).
Mars is plan B (zeggen ze). De maan is gedegradeerd tot stille getuige.
Maar wat als binnen twintig jaar - het kan dus ook morgen zijn -
volgende zin de voorpagina haalt:
'NASA heeft een sub-bruine dwerg ontdekt in ons zonnestelsel,
met in de buurt ervan een planeet die met enige bijsturing
van de broeikasgassen levensvatbaar te
maken is'? Zullen velen dan het verband (willen) zien?
Neem gerust aan dat terwijl wij naar de zoveelste
heruitzending van 'de kampioenen' keken, de echte leiders van deze wereld
onwaarschijnlijke
overlevingsplannen maakten (maken) voor als het hier grondig fout zou lopen.
Voldoen aan die andere voorwaarde - verlos ons van het kwade - zal
nog het meeste moeite kosten. Zonder inzicht zal alle moeite echter
vergeefs zijn. Opvallend hoe internetsites over bewustwording,
vandaag als paddenstoelen uit de grond schieten. Alsof het collectief bewustzijn
- in dit geval het internetbewustzijn -
toeneemt, naarmate de thuisplaneet van het bewustzijn nadert.
Eén ding is zeker: Als de mens beslist om terug te keren naar Niburu (of hoe u
de planeet ook wilt noemen), dan heeft de maan daar een rol in te spelen.
Is het niet als ruimteschip, woonwagen of
reddingsboot, dan toch als lanceerplatform. [En dan zijn we
nóg een hoofdtaak van de maan vergeten. Als 'wachter van de aarde'
moet ze ons immers beschermen tegen kometen en dergelijke. Hoogtechnologische
apparatuur kan van op de maan veel meer dan van op aarde.
Zo geloven wij dat de zogenaamde toren (en andere technologie) op
de maan:
- niets anders is dan een soort HAARP, een godentechnologie die -naar men zegt-
geesten kan beïnvloeden (vandaar de bewustzijnsstoornissen van de astronauten op de maan);
- plasmabollen kan creëren (vandaar de lichten);
- door elektromagnetisme en
anti-zwaartekracht de maan heeft gebracht waar ze nu is;
- de temperatuur op
aarde kan regelen (samen met chemtrails);
- uitgerust met een soort laser, kometen kan geleiden of vernietigen.
- en ja, we geloven zelfs dat men in de toekomst
vulkaanuitbarstingen en aardbevingen zal kunnen in toom houden (bijvoorbeeld door
gecontroleerde lava uitbarstingen ...)
- ...
De goden zouden gek zijn geweest als
ze alle moeite deden om de maan te verplaatsen om de toekomstige mens
te beschermen, wetende dat bijvoorbeeld een komeet of een mega vulkaanuitbarsting
alles in een oogwenk kon vernietigen.
Kortom, de maan is een
geschenk van de goden.]
De Milankovitch curve
Sommigen blijven erbij: 'De wereldwijde klimaatverandering, circa 12.000 tot 10.000 jaar geleden,
was zo specifiek dat ze
alleen kan zijn veroorzaakt door een plotse verschuiving van de aardas.'
[Volgens Plato verging Atlantis 11.600 jaar geleden.]
De Milankovitch curve is een leidraad voor
het komen en gaan van ijstijden over honderdduizenden jaren. Ze houdt
rekening met de kleine verschillen in de helling van de aardas en
de baan die de aarde volgt om de zon.
Het einde van de laatste
ijstijd betekende echter een klap voor de waarde van de curve. Met andere woorden:
de ijstijd had simpelweg niet mogen eindigen. Onderzoekers denken dat er
iets met de aardas moet zijn gebeurd.
[De hellingsgraad bedraagt nu 23,5°.] Zij zoeken de oorzaak niet
bij de maan [daar durven ze ongetwijfeld niet eens hardop over nadenken]
maar bij een verschuiving van de ijskappen. 'Het ijs aan de polen werd
zodanig zwaar dat het op een bepaald punt door de middelpuntvliedende kracht van
de aardrotatie is beginnen schuiven.'
Studie van Charles Hapgood. Hapgood dacht in de jaren 60 al
dat circa 12.000 jaar geleden
de ijskap plots verschoof, met alle gevolgen
van dien voor de aardas. Hij was een gerespecteerd onderzoeker
die zich ophield in de hoogste kringen, maar werd
[volgens ons ten onrechte] uiteindelijk als pseudowetenschapper gerangschikt.
De bewuste onderzoekers krijgen echter geen gelijk van de elite.
De middelpuntvliedende kracht is immers te zwak
om het ijs - en daaropvolgend de aardas - te doen schuiven.
Kometen en aardbevingen schieten trouwens ook tekort.
[De aardas
wiebelt enigszins als een bijna uitgedraaide tol. De polen beschrijven daarbij een
cirkel, precessie genaamd, maar
er gaan zowat 26.000 jaar overheen vooraleer de cirkeltjes voltooid zijn. Door
de tollende beweging schommelt de hellingsas van de aarde tussen de 21,5° en 24,5°.
Officieel wordt aangenomen dat dit, tenminste gedurende de laatste miljoenen jaren, nooit anders is geweest.]
De wetenschappelijke elite zoekt het abnormale einde
van de ijstijd nu bij een verstoring van het magnetisch veld van de aarde, waardoor
gigantische zonnevlammen door de atmosfeer konden dringen. Een fenomeen dat
- toevallig of niet - eveneens door de plotse verschijning van de maan
kan zijn veroorzaakt.
Kort gezegd: de maan maakte een einde aan de ijstijd. Iets dat Niburu of een komeet
of iets dergelijks ook kan doen, op zeer kleine schaal en voor zeer korte tijd. Maar de
maan heeft het gedaan op een gigantische schaal.
***
Dat het einde van de ijstijd werd ingezet door een 'schok'
van de aarde zal men finaal moeten
toegeven.
[Of het een rotatieschok was, een kanteling, een kleine
'wankeling' ... of een combinatie van dat alles, het maakt
niet zoveel uit. En de stand van de aardas al evenmin. Onderzoekers van de Milankovitch
curve, Hapgood en anderen hebben een verklaring gezocht, maar ze
hielden uiteraard geen rekening met onze stelling die zegt dat er met
de aardas heel wat kan zijn gebeurd.
Want eerlijk gezegd, wij denken dat wie een planeet kan
verplaatsen weinig moeite zal hebben om de aardas te manipuleren.]
Ondertussen zoekt men naarstig verder naar de wáre
reden voor die schok. Maar hier en daar beginnen ongetwijfeld echte
geleerden naar de maan te kijken, in het besef
dat zwijgen de boodschap is.
Nog maar een kleine rotatieschok
kan alles verwoestende gevolgen hebben gehad. Ze
kan de 'ouden' aan de grond hebben genageld.
Iets wat volgens Plato inderdaad is gebeurd, want hij heeft het over een
herschikking van de sterren.
Verder vertellen mythen aan de ene kant
van de wereld over de zon die bleef stilstaan, terwijl ze het aan de andere kant
hebben over een ellenlange nacht.
De precessie: een wonderbaarlijke alarminstallatie?
Waarom zou de reusachtige klok uit de rubriek over het einde van de wereld
enkel alarm slaan als ze naar Polaris wijst? Het zou toch een ongelooflijk
toeval zijn dat de donkere partner van de zon terugkeert net op dát moment
(relatief bekeken) in 26.000 jaar dat de wijzer naar de best zichtbare ster wijst?
Of is het geen toeval, en hebben de goden -mogelijk zelfs lang vóórdat
ze de megacatastrofen veroorzaakten-
de cirkel van de precessie
-die er wellicht altijd is geweest- tot een wonderbaarlijk
waarschuwingssysteem omgevormd?
Hans Hörbiger
En dan is er nog Hans Hörbiger (1860-1931). Die bracht met zijn 'wereldijstheorie'
onder meer het volgende naar voor:
'De basissubstantie van alle kosmische processen is ijs. De maan is als het ware
een ijsblok dat telkens weer op planeet Aarde valt en heel wat leven uitroeit.
Waarna onze planeet weer een nieuwe maan uit haar baan om de zon plukt.'
Zijn stelling was hem naar eigen zeggen, toegefluisterd in een droom.
Weinig kans dus dat serieuze wetenschappers
daar enig geloof aan hechten.
Doch, wat bleek? De theorie werd in de jaren '30 en '40 opgevist door
vooraanstaande nazi geleerden. 'De wereldijstheorie is
realistisch. De oorzaak van de Zondvloed en het
verdwijnen van Atlantis is te zoeken bij het feit dat de maan 12.000 jaar geleden
in botsing kwam met de aarde.'
Hoe kwamen die geleerden er in hemelsnaam bij om Hörbiger vanonder het stof te halen?
Officieel gaat men ervan uit dat
ze daarmee weerwerk wilden bieden aan Einsteins' relativiteitstheorie. Einstein
was een Jood, en iedereen weet hoe nazi's over Joden dachten.
Er zijn echter voldoende elementen die aantonen dat ze wisten dat Hörbigers'
theorie op losse schroeven stond.
Maar dat de maan 12.000 jaar geleden
uit de hemel was gevallen, daar waren ze merkbaar wél van overtuigd.
Waarom groeide hun overtuiging
toevallig ten tijde van hun expedities? Toch niet alleen omwille van
Einstein en de Joden?
Het was toch geloofwaardiger geweest om een reeks kometen,
aardverschuivingen of vulkaanuitbarstingen de schuld voor de Zondvloed te geven?
Of hadden hun expedities hen wijzer gemaakt? En hebben ze hun ontdekkingen
enigszins verkeerd geïnterpreteerd? Was het geen botsing,
maar om een vakkundig uitgevoerd manoeuvre, eventueel een gecontroleerd schampschot?
Ruimteschip maan verklaart ALLES
- de weigerachtige houding van huidige wetenschappers
om de 'mogelijkheid' uit te spreken dat de maan vroeger een baan om de zon beschreef
(een standpunt dat topwetenschappers 70 jaar geleden wél durfden in te nemen);
- hoe de maan in een baan om de aarde is gekomen;
- de abnormaal cirkelvormige baan die ze volgt;
- de uitgekiende afstand tot de aarde;
- het magnetisme dat klaarblijkelijk op de maan aanwezig is;
- waarom zo weinig maanstenen op aarde worden teruggevonden;
- de twee gezichten van de maan;
- waarom ze met haar aanlokkelijke zijde naar de aarde is gericht
(wij geloven dat een buitenaardse technologie op de maan, haar
in een gesynchroniseerde rotatie met de aarde heeft gebracht;
- waarom de aarde een maan heeft (zo groot als een planeet)
en de andere steenachtige planeten het moeten doen zonder;
[Phobos en Deimos, de zogezegde manen van Mars zijn volgens ons te onbeduidend om
in deze context de naam 'maan' waardig te zijn.
Bovendien kan iedereen zien dat ze eerder op een asteroïde lijken.];
Phobos, gemiddelde diameter 22,2 km.
Op Phobos is een 'monoliet' te zien, het voorwerp
van diverse interpretaties (foto: Mars Global Surveyor 1998). (Commentaar volgt.) (Bron: Wikipedia)
- waarom we zolang hebben gewacht op de eerste tekeningen van de maan;
- de megacatastrofen en het plotse einde van de laatste ijstijd;
- de gevleugelde, uitgedoofde zon (zie verder);
- ... ons vermoeden dat NASA op de maan, naast ondergrondse
basissen met superieure technologie, tevens anti-zwaartekracht technologie heeft aangetroffen;
- ... hoe het komt dat het mensenras een gedroomde 'reddingsboot'
ter beschikking heeft;
- ...
Het geeft ons zelfs een reden waarom James Irwin (Apollo 15)
de maan in verband leek
te brengen met de Zondvloed. Want waarom bleef die na zijn maanlanding
zo verbeten zoeken naar de Ark van Noach? [En waarom moest Mitchell
zo nodig verwijzen naar Noach met de naam van zijn instituut?]
***
Irwin kwam in contact met de controversiële Amerikaanse amateur archeoloog Ron Wyatt.
Met metaaldetectors onderzochten ze samen
de plaats waar volgens de Bijbel de Ark was gestrand.
Wyatt deed naar eigen zeggen een aantal overtuigende
ontdekkingen ...
die achteraf stuk voor stuk werden ontkracht. Hij houdt echter vol dat
hij de Ark inderdaad heeft gevonden.
Bizar dat Irwin zich met dergelijk onderzoek inliet.
Hij was een toegewijde christen, dat wel,
maar ook een echte wetenschapper en een realist. Besefte hij dat de Ark
wellicht heeft bestaan?
Als Irwin de geheimen van maan heeft aanschouwd,
zal hij vast wel hebben ingezien dat de verhalen over de Zondvloed en de
Ark meer dan een grond van waarheid bevatten (zie volgende rubriek).
Een uitgeholde satelliet als ruimtestation?
Mars heeft twee manen die de naam 'maan' onwaardig zijn.
Het lijken eerder twee grote rotsblokken.
Er is iets zeer vreemds aan phobos (één van de zogezegde manen).
U kunt het nagaan via het filmpje hieronder.
Velen beweren dat de manen van mars -net als onze maan overigens-
door buitenaardse bezoekers in een baan om hun planeet werden gebracht.
Enkele wereldberoemde geleerden dachten zelfs dat het buitenaardse
ruimtestations waren. En het moet gezegd, op phobos lijkt een reusachtige
monoliet te staan die van geen kanten past in de omgeving en die
misschien door 'godenhanden' werd geconstrueerd. Een monoliet waarvan
er zogezegd geen gedetailleerde beelden bestaan -laat ons niet lachen-.
Een bewering die verre van loos is: 'Phobos is een tot ruimtestation
omgebouwde asteroïde.'
Die bewering zou ons bekend in de oren moeten klinken.
Want geloof het of niet, Amerikanen zijn druk aan het
uitzoeken hoe ze van een uitgeholde asteroïde een
ruimtestation kunnen maken. Wie 'evawaseerst' leest,
zal merken dat de geschiedenis zich aan het herhalen is.
Is de maan de gevleugelde zon?
Is de maan als gevleugelde zon een verwijzing naar de partner van de zon?
Een zon die uit zichzelf vliegt, zonder zich aan enige wetten te
storen, kon wel eens snel vleugels krijgen in een
fantasierijke geest. Meer nog, ook wij zouden vandaag dergelijk
fenomeen op dezelfde manier uitbeelden (hoe anders?).
De vliegende zon was wereldwijd te zien én het symbool
ervoor ligt voor de hand, vandaar dat het oeroud en universeel is.
Dat ze op een
uitgedoofde zon lijkt, hoeft geen betoog.
Ze is daarbij net even groot als de zon,
van op aarde gezien tenminste.
De maan en de gevleugelde zon komen dikwijls samen voor op
de Soemerische zegels. Kennelijk hadden de Soemeriërs een vermoeden dat
er een band moest zijn tussen die twee.
Dat Isis en zowat alle moedergodinnen dan weer een band hadden met
de maan, en vaak vleugels kregen aangemeten, is minder vreemd als we
bedenken dat ze waren neergedaald van de gevleugelde, uitgedoofde zon.
Ook het heiligste dier
- de stier - kreeg vleugels. Hij was in het oude Soemerië
duidelijk verbonden met de maan en de gevleugelde zon.
(Pas ná de megacatastrofen werd de stier een god die
afkomstig moest zijn van de maan omwille van zijn levenskracht en
de vorm van zijn hoorns die doet denken aan een wassende maan.)
***
Samengevat: Waarom heeft men vóór de megacatastrofen geen maanfasen uitgebeeld?
Antwoord: Omdat de maan toen onzichtbaar was. Zij die ze
voor het eerst zagen, dachten dat het
een uit zichzelf vliegende zon was ... die pas later in een baan om de aarde kwam.
Als de Soemeriërs in de loop van de duizenden jaren die verliepen
tussen de komst van de gevleugelde zon en het ontstaan van hun beschaving (met de
komst van het schrift) de maan en de gevleugelde zon als twee aparte hemellichamen gingen
beschouwen, dan zou dat de
normaalste zaak van de wereld zijn geweest.
Kreeg de gevleugelde zon uiteindelijk fasen
en werd ze de maan? Beide lijken op dit Soemerisch kleitablet
toch een nauwe band te hebben gehad. Dat onder de maan de levensboom staat,
is opzienbarend (http://www.darkstar1.co.uk/ds16.html).
De Soemeriërs hebben ongetwijfeld nog wel één en ander door elkaar gehaald.
Ze waren geen goden, zoals sommigen beweren. Toch wisten
hun priester-koningen dat er ooit goden op aarde waren geweest.
En ze wisten dat die goden van een verafgelegen planeet uit ons zonnestelsel kwamen.
Hun leiders waren echter mannen die streefden naar macht, waardoor de waarheid
in hun voordeel werd vervormd ...
